Leer elk kind lezen

Wetenschappelijke consensus



Dwaalspoor dyslexie is controversieel, niet in overeenstemming met de wetenschappelijke consensus, zo wordt onder deskundigen wel eens gesteld. Laten we eens kijken hoe dat zit met die wetenschappelijke consensus.

Rond hun zesde beginnen kinderen gewoonlijk met leren lezen. Soms gaat dat vanzelf, soms is dat lastig. Daarover zijn we het wel eens.

Moeten er eerlijkheidshalve geen twee wedstrijden zijn? Een voor gewone slechte chauffeurs en een voor chauffeurs met een aangeboren onvermogen om goed te leren rijden?

Moeten er eerlijkheidshalve geen twee wedstrijden zijn? Een voor gewone slechte chauffeurs en een voor chauffeurs met een aangeboren onvermogen om goed te leren rijden?

Laten we de groep kinderen die het er moeilijk mee heeft voor het gemak even  moeizame lezers noemen. De claim van de Dwaalspoor-critici is nu de volgende. ‘Moeizame lezers heb je in twee soorten: gewone moeizame lezers en dyslectische moeizame lezers. Het is erg belangrijk zo gauw mogelijk uit te maken wat voor moeizame lezer een kind is, zodat alle kinderen zo gauw mogelijk de begeleiding krijgen die het best bij hen past.’

 

De claim van de Dwaalspoor-critici wordt vrij algemeen aanvaard, dat is een feit.

Maar: waar is de wetenschappelijke consensus over hoe je dat doet, gewone moeizame lezers van dyslectische onderscheiden?

En waar is wetenschappelijke consensus over de begeleiding die de kinderen moeten krijgen? Als het onderscheid tussen gewone en dyslectische moeizame lezers ertoe doet, dan moeten er twee aanpakken zijn: een aanpak A die gewone moeizame lezers vooruit helpt maar slecht werkt voor dyslectische moeizame lezers, en een aanpak B waar gewone moeizame lezers niet van profiteren maar waarmee dyslectische dan weer wel beter af zijn. Waar is de wetenschappelijke consensus over hoe die beide aanpakken eruitzien?

Waar? Nergens.

De wetenschappelijke consensus waarmee Dwaalspoor dyslexie niet in overeenstemming zou zijn, is een fictie. Als er al een wetenschappelijke consensus bestaat, dat is het er een die vaak verzwegen wordt, namelijk dat alle kinderen hetzelfde nodig hebben: goed onderwijs. En dat is precies de stelling die we in Dwaalspoor dyslexie verdedigen, precies wat we met Alfabetcode en Schrift proberen te bereiken.

Het is ook  precies wat we – nu er weer een nieuw schooljaar begint – alle kinderen toewensen. En alle leerkrachten: want ook zij worden beter van goed onderwijs.

Lees ook: Over succesvolle docenten Julian Elliott over dyslexie en emotiesJohn Hattie over etikettenThe Dyslexia MythRenate Valtin over oplossingen voor dyslexieHattie over dyslexieEtiketten

WordPress Appliance - Powered by TurnKey Linux