Leer elk kind lezen

Onderwijs 2032



onderwijs2032Kinderen die nu geboren worden, zijn in 2032 achttien. Wat moeten ze tegen die tijd geleerd hebben? Met die vraag wil de Nederlandse staatssecretaris Sander Dekker een brede maatschappelijke discussie over onderwijs op gang brengen.

Het probleem met die vraag is dat we geen idee hebben hoe de wereld er in 2032 zal uitzien. Besturen we onze auto’s nog zelf? Wat voor werk doen we? Spreken we nog Nederlands of het soort Europidgin waarvan Louis van Gaal de wegbereider blijkt te zijn geweest? Niemand die het weet. De meest betrouwbare voorspelling is wellicht dat de voorspellers ongelijk krijgen.

Hoe vreselijk ik de term ook vind, op zich is het niet verkeerd om na te denken over zinvolle competenties voor de 21ste eeuw. Maar je moet er wel de relativiteit van inzien. Ook al heb je ‘overtuigend cijfermateriaal’, zoals de grote enquête van de Vlaamse scholierenkoepel die in september 2010 onder 4000 leerlingen  werd gehouden. Resultaat: jonge mensen willen leerinhouden die zinvol en betekenisvol zijn. Nou zeg. Wat hadden de enquêteurs eigenlijk verwacht? Dat de scholieren massaal voor zinloze leerinhouden zouden kiezen?

Discussies als deze overschatten de motiverende rol van inhouden in het onderwijs.

 

why-students-dont-like-schoolIn Why Don’t Students Like School? vertelt Daniel Willingham een anekdote die het allemaal samenvat. Nooit had hij meer naar een les uitgekeken, dan toen het voor het eerst op school over seks zou gaan. Daar wilde hij eindelijk het fijne van weten. En toch werd het met afstand het saaiste wat hij ooit op school heeft meegemaakt. Inhoud op zich motiveert niet.

Uitdaging motiveert wel. Veel jongeren van nu zijn gamers. Fascinerend inderdaad hoeveel energie ze ervoor over hebben om telkens weer een hoger level te bereiken. Eigenlijk verschilt dit nauwelijks van wat er bij kinderen te zien is als ze torens bouwen of als ze gaan touwtje springen: de toren moet steeds hoger, het liedje dat ze willen uitspringen moet steeds langer. Het voordeel van gamen is dat het onderwijskundigen de lekkere illusie geeft dat ze weer eens iets nieuws kunnen onderzoeken.

De twee belangrijkste dingen die we van games-uitdagingen kunnen leren zijn echter gauw gezegd.

Eén: aan de competenties die ze in hun klim naar het volgende level verwerven hebben ze in het dagelijkse leven van de 21ste eeuw niets. Praktisch gezien zijn de dingen waar gamers hun energie in stoppen, compleet zinloos. Allemaal verloren moeite, en toch doen ze het. Maakt u zich dus maar niet te veel zorgen over de inhouden die in 2032 nodig zullen zijn om jongeren nog bij de les te houden. Ze doen er nauwelijks toe.

Twee: elke gamer heeft terecht het onwrikbare geloof dat hij het volgende level aankan. Daar kunnen we wel wat mee beginnen in het onderwijs. Waar ze ook staan en waar het ook om gaat, leer kinderen en jongeren dat ze het volgende level ook wel aankunnen. Dat doen we veel te weinig: telkens als we iemand dyslectisch of leeszwak noemen, leren we hem dat hij het volgende level niet aankan. Met dat gedys moeten we dus meteen ophouden.

Jongeren die terecht geloven dat ze alles kunnen leren en zo hun eigen leraar worden, die redden het wel in 2032.

Nog geen commentaren

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

De Alfabetcode bij Van Gils en Gasten

Klik op de afbeelding om het gesprek te bekijken.

Nikslexie: de Alfabetcode-film

Klik op de afbeelding om de documentaire te bekijken.

Basiskoppelingen oefent u zo

Klanken herkennen? Letters schrijven? Basiskoppelingen maken? Klik op de afbeelding en kijk hoe dat gaat.

Vlotheid trainen gaat zo

Klik op de afbeelding om de tutorial te bekijken.

WordPress Appliance - Powered by TurnKey Linux