Leer elk kind lezen

Dyslexie op verzoek



rambam‘Een valse dyslexieverklaring krijgen is een fluitje van een cent.’ ‘Je hoeft er echt niks voor te doen: het is een kwestie van een beetje d’s en t’s omdraaien en heel langzaam praten, en dan heb je je verklaring te pakken.’ Dat schrijft de Volkskrant naar aanleiding van een uitzending van het VARA-undercoverprogramma RamBam.

‘Bij één bureau duurde de test maar twaalf minuten’, vertelt een van de redacteurs. ‘Ik moest drie pagina’s met woordjes lezen en dat was het. Ik hoefde niets te schrijven. We waren voornamelijk aan het kletsen daar. Bij een ander bureau duurde de test iets meer dan een uur, maar ook daar kreeg ik een dyslexieverklaring.’

Remco Reij, voorzitter van de adviesraad van het Nationaal Referentiecentrum Dyslexie, is geschokt. ‘Op basis van een simpel testje zeggen dat iemand dyslexie heeft; dat kan niet.’ Volgens hem kost het minstens 12 uur om de diagnose dyslexie te kunnen stellen.

Dat lijkt redelijk, maar het slaat nergens op.

NRDToegegeven: je kunt niet op basis van een simpel testje zeggen dat iemand dyslexie heeft. Maar twaalf minuten volstaan ruimschoots om vast te stellen dat RamBam-redacteur Nesim Ahmadi op de test  niet goed leest. Eigenlijk zou het best in minder tijd kunnen. De kwestie is: hoe wil Reij uitvissen of Ahmadi het écht niet kan? Hoe kan hij zeker weten dat Ahmadi niet doet alsof? Als Ahmadi zich een beetje heeft voorbereid en zijn dyslexieverklaring echt wil, houdt hij zijn komedie met gemak twaalf uur vol. Maar zelfs als we aannemen dat Reij met de testbatterij de dyslecten van de komedianten weet te scheiden, wat heeft hij dan? Dan weet hij dat – laten we zeggen – Dirk-Jan van Dis écht niet goed met letters uit de voeten kan. Maar weet hij óók dat Dirk-Jan het niet kan leren? Of het niet had kunnen leren als hij effectief leesonderwijs had gekregen: kwaliteitsvol onderwijs dus, dat de even traditionele als fatale fouten van de gebruikelijke methodes weet te vermijden? Dat weet Reij niet. Toch is het precies wat hij beweert, als hij na twaalf uur testen tot de conclusie komt dat Dirk-Jan van Dis dyslectisch is.

Langere en ingewikkelder testprocedures zijn vooral show. Ze geven de ‘diagnose’ meer gewicht,  maar geen steviger fundament. Het mag een fluitje van een cent zijn om een valse dyslexieverklaring te krijgen, een echte krijgen is onmogelijk.

Wat de RamBam-reportage laat zien, is dat er expertisebureaus zijn die niet eens moeite doen om de schijn te wekken dat ze met wetenschappelijk gefundeerde waarheidsvinding bezig zijn. Voor de bureaus die zich graag als serieus en wetenschappelijk profileren (en voor een een ‘dyslexieonderzoek basisonderwijs’  al gauw zeshonderd euro aanrekenen) is dat een groter probleem dan voor de kinderen die hun problemen met lezen en spellen liever kwijt dan rijk zijn. Want van zulke bureaus vernemen ze dat hun problemen onoplosbaar zijn. En dat is pas écht erg.

Nog geen commentaren

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De Alfabetcode bij Van Gils en Gasten

Klik op de afbeelding om het gesprek te bekijken.

Nikslexie: de Alfabetcode-film

Klik op de afbeelding om de documentaire te bekijken.

Basiskoppelingen oefent u zo

Klanken herkennen? Letters schrijven? Basiskoppelingen maken? Klik op de afbeelding en kijk hoe dat gaat.

Vlotheid trainen gaat zo

Klik op de afbeelding om de tutorial te bekijken.

WordPress Appliance - Powered by TurnKey Linux