Leer elk kind lezen

Dyslexie is een banaal label



joeelliot

Julian Elliott

In de ophefmakende documentaire The Dyslexia Myth is een scene te zien waarin professor Julian Elliott van de Universiteit Durham belaagd wordt door een groep leerkrachten die het niet neemt dat hij de deugdelijkheid van het begrip dyslexie ter discussie stelt: of hij wel beseft hoeveel verdriet hij de ouders daarmee doet, willen ze weten.

Vandaag spreekt de Britse professor in de Daily Mail en in The Independent dezelfde harde taal over de term dyslexie. Aanleiding is The Dyslexia Debate, een nieuw boek waarin Elliott samen met arts en psychologe Elena Grigorenko (Yale University, Connecticut)  het recentste onderzoek in genetica, in cognitie- en neurowetenschap onder de loep neemt en tot dezelfde conclusie komt dat al die wetenschap maar weinig bijdraagt aan wat er moet gebeuren om de leesmoeilijkheden op te lossen.

grigorenko_pref1

Elena L. Grigorenko

Het bericht wordt in Vlaanderen overgenomen door De Morgen. Volgens Elliott en Grigorenko is de definitie van het woord anno 2014 zodanig breed dat het bijna onmogelijk is om dyslectici te onderscheiden van kinderen die gewoon slecht kunnen lezen. “Het is een banaal label dat misbruikt wordt door ouders die vrezen dat hun kind anders als dom bestempeld gaat worden”, stelt hij. Elliot wil de term dan ook schrappen.

Elliots stelling is juist, maar controversieel. Tien uur nadat het artikel op de Daily Mail-site verscheen, waren er al meer dan 550 reacties. Vossenjacht, immigratie, dierproeven, euthanasie en dyslexie: het lijkt allemaal even gevoelig te liggen. Wanneer het boek over een maand verschijnt, zullen de emoties nog net iets hoger oplaaien. Of het zal ijzig stil worden, want negeren is een van de beproefde manieren om met argumenten om te gaan die niet goed uitkomen. We zien wel wat het wordt.

Lees ook: Julian Elliott over dyslexie en emoties.

 

No Comments Yet

Leave a Reply

WordPress Appliance - Powered by TurnKey Linux