Leer elk kind lezen

Dyslexie moet zo gauw mogelijk worden vastgesteld



Het dyslexie-label, een van de vele etiketten die ervoor zorgen  dat kinderen slechter presteren.

Het dyslexie-label, een van de vele etiketten die ervoor zorgen dat kinderen slechter presteren.

In zijn magistrale studie Visible Learning heeft John Hattie over 138 onderwijspraktijken zowat alle beschikbare studies samengevat  en gekeken in welke  mate die praktijken een positief effect hebben. En zie, ook over etiketten heeft hij wat te zeggen.  Not labeling students staat met een effectscore van 0,61 op een verdienstelijke éénentwintigste plaats, ruim binnen de zone van de aan te bevelen praktijken.

Hattie gaat daarbij in op de kwestie hoe kinderen met leerproblemen zich ontwikkelen. Loopt hun ontwikkeling anders dan bij gewone kinderen, denken ze anders en hebben ze bijgevolg behoefte aan een soort van onderwijs op maat? Of doorlopen ze dezelfde ontwikkelingsstadia als gewone kinderen, en zit het verschil met gewone kinderen in het tempo en in wat er uiteindelijk te bereiken valt?

Uit het materiaal dat Hattie verzameld heeft, blijkt het tweede. Hij besluit: ‘Very often the labels help ‘classify’ these students and can lead to extra funding, but rarely does it make a difference to what works best – regardless of these labels.’

Wat wil dat zeggen? Twee dingen.

Een: dyslectische kinderen – als we al zouden weten welke kinderen dat zijn – hebben precies hetzelfde nodig als andere kinderen: goed leesonderwijs. En alleen als ze dat gekregen hebben, valt er iets zinnigs te zeggen over hoe goed ze kunnen leren lezen.

Twee: labels zijn gevaarlijk. Neem twee kinderen met dezelfde capaciteiten en talenten. Noem een van de twee dyslectisch en het andere niet. Kijk na een jaar wat het verschil is: het kind met het label leest veel slechter dan het andere.

Samengevat: dyslexie kan maar beter niet worden vastgesteld.

WordPress Appliance - Powered by TurnKey Linux