Leer elk kind lezen

Diagnose en behandeling



Jacob Franszn voert een aderlating uit. Olie op doek van Egbert van Heemskerk uit 1669.

Jacob Franszn voert een aderlating uit. Olie op doek van Egbert van Heemskerck uit 1669.

Dokters stellen diagnoses. Dat doen ze om de juiste behandeling te kunnen kiezen. Een bacteriële infectie kun je met antibiotica behandelen, een virale niet. Daarom willen dokters weten met wat voor infectie ze te maken hebben.

Maar als er geen antibiotica zijn en – laten we zeggen – aderlaten de enige behandeling is, maakt het weinig uit of de patiënt ziek is geworden door een kwade genius of een teveel aan zwarte gal.

Dyslexiespecialisten stellen ook diagnoses. Zeggen ze. Want hier houdt de vergelijking op. Een dyslectische zwakke lezer behandel je niet anders dan een gewone. Er is geen enkele therapie waarvan is aangetoond dat ze bij dyslectici zou aanslaan en bij doordeweekse moeizame lezers niet. Allebei hebben ze hetzelfde nodig: instructie die een eind maakt aan hun verwarring, oefening en tijd.

‘Maar typisch voor dyslectici,’ zullen de specialisten nu zeggen. ‘is dat ze het ondanks extra instructie, tijd en oefening niet redden. Daarin verschillen ze van gewone moeizame lezers. Geef ze instructie tot ze een ons wegen, er is niets aan te doen.’

‘Typisch voor de bezetenheid,’ zei de dokter een paar honderd jaar geleden, ‘is dat ze ondanks herhaalde aderlatingen niet verdwijnt. En daarin verschilt ze van zwartgalligheid.’

Aderlatingen genezen geen ziektes. Ook herhaalde aderlatingen doen dat niet. Verwarrende instructie lost geen leesproblemen op. Ook veel verwarrende instructie doet dat niet.

Wat u nodig hebt om leesproblemen op te lossen  is dus niet een test, maar goede instructie.

WordPress Appliance - Powered by TurnKey Linux